Laatst las ik ergens dat de langste weg die we te gaan hebben de weg is van het hoofd naar het hart. We zijn gewend om veel vanuit ons hoofd te doen en vergeten daarbij nog weleens om naar ons hart te luisteren, laat staan dat we erop durven vertrouwen. Onze dag is gevuld met regelen, plannen, organiseren en rennen. Omdat we het willen, omdat (we vinden dat) het moet of omdat we het gewend zijn.

De nieuwe Corona maatregelen dwingen ons om hierbij stil te staan, zowel letterlijk als figuurlijk. Onze bewegingsvrijheid wordt beperkt, tradities worden noodgedwongen doorbroken en veel mensen staan voor een dilemma. Hoe ga ik met deze situatie om? Wat zegt mijn buikgevoel? We worden gedwongen om naar binnen te gaan, in huis, ons eigen huis, ons hart. Dit levert de nodige weerstand op. Begrijpelijk, want we zijn niet gewend om op die manier gedwongen te worden. Het gebrek aan keuzevrijheid alleen al zorgt bij veel mensen voor stress.

Naar binnen gaan in je eigen huis heeft veel voordelen. Van oudsher is het zo dat de soort die zich aanpast aan veranderende levensomstandigheden overleeft. Wie zich niet kan aanpassen, zal niet overleven. Om je te kunnen aanpassen is het goed om op zijn tijd grote schoonmaak te houden. Je huis opruimen geeft inzicht in wat er in je hart leeft, de dingen waar je mee verder wil of kan en dingen waar je afscheid van wil nemen. Beslissingen en gewoonten die je gediend hebben maar nu niet meer voor je werken, komen aan het licht en nieuwe mogelijkheden dienen zich aan. Wie zich aanpast, creëert nieuwe kansen. Tegen de stroom in zwemmen zal je uitputten. Maar met de stroom meezwemmen brengt je langs de mooiste oevers en zal je hart verlichten.

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment